Yürüyelim Seninle İstanbul'da

YÜRÜYELİM SENİNLE İSTANBUL'DA

Kırmızıyı sevdiğini bilseydim 

hayallerim kıpkırmızı olurdu 

İstanbul hala güneşin ardında 

ufuklarında birkaç kara leke 

birkaç kan pıhtısı dudaklarında 

İstanbul hala sevimli mi sevimli 

ve hala bir tomucuk tadında 

yürüyelim seninle İstanbul'da 

korkusuz bir rüyadır 

bekler bizi Beykoz'da, Üsküdar'da 

birkaç kuğu, birkaç mahzun kuştüyü 

yenilgisiz bir muamma gibidir 

arar bulusmayan ellerimizi 

deli rüzgar yine sarhoş, hovarda 

tam orada, Çamlıca yokuşunda 

birkaç bulut çekelim gökyüzünden 

damarlarımızdan geçirelim ve birden 

bırakalım suların üzerine 

sen bir defa konuş, sen bir defa gül 

kumlu ebrular yapalım seninle 

serpmeli ebrular, bülbülyuvası 

hercaimenekşe, gonca ve sümbül 

yüzün bir ay gibi parlarken gecenin ortasında 

yürüyelim seninle İstanbul'da 

boğaziçi magrur türkülerini 

gözlerine baka baka söyleyin 

martılar üşüyünce 

denizin sıcağında bulsunlar kalbimizi 

anlayabilir misin 

neden çıban gibi büyür bağrımda 

büyürde kelebek olur bu sızı 

kırmızıyı sevdiğini söyledin 

bu yüzden mi günlerdir 

İstanbul'da gül kokusu yayılan 

tepeler kırmızı, sular kırmızı 

İstanbul bilmeli ki, sahillerine 

mehtabı taşıyan senin bakışlarındır 

İstanbul bilmeliki, limanlardan gemiler 

önce senin yüreğine açılır 

uzaklarda bir yerde 

toprağı öpmek için eğilen bahçıvanın 

parmaklarında hüzün 

sana doğru akan nehrin 

ağlayan suretidir 

bir elimizde umut 

bir elimizde sevda 

yürüyelim seninle İstanbul'da 

musiki kesilsin, tükensin yazı 

çaresiz kalınca mızrap ve şiir 

ozan bir kenara bıraksın sazı 

ressam fırçasına neden mi kızgın 

tuvalde çizgiler, renkler kırmızı 

kırmızıyı sevdiğini bilince 

çekilir mi artık güllerin nazı 

Anadolukavağı'nda her akşam 

burcu burcu bir rüyadır hayalin 

karanlık, hüznünü düşürür dağa 

kuşlar kanat çırpar, yıldızlar ağlar 

endamın her sabah iner toprağa 

hasret, yanlızlığı çoğaltan deniz 

ayrılık acıyla süzülür kandan 

nefesin fermandır Topkapı Sarayı'nda 

dönüşünü bekliyor rıhtımda şehzadeler 

öylesine yorgun, mahzun ve candan 

İstanbul bir yanımda, sen bir yanımda 

uykusundan uyanınca fırtına 

dalgalar türkümüze aşina olur 

yüzümüze bakınca deniz fenerleri 

sahibini arayan gemilerin 

çığlığıyla vurulur 

tarih heyelandır hainlerin ardında 

İstanbul tarihin soylu anası 

biz bu yürüyüşü çiğdemlerden almışız 

sevdayı kız kulesi'nden 

yalıların burukluğu altında 

geçiyoruz sokaklardan delice 

anlayabilir misin 

beyoğlu'nda gezinen 

hayal kırıklığının benden türediğini 

anlayabilir misin 

kırmızı neden böyle 

doldurur aynalara inleyen yüreğimi 

sana giden yolların kavşağında 

bir adam direniyor izini bulmak için 

siliyor tanyerine akan alın terini 

ufkunda sapsarı umudun rengi 

mavi yitik, beyaz kızgın ve siyah 

arıyor sessizce kaybolan günlerini 

Gülhane'de simit satan çocuklar 

nasıl anlasınlar ellerimizin 

neden böyle çekingen olduğunu 

Ayasofya önünde tramvay bekleyenler 

gökyüzüne dokunurken bu acı 

kimdir diye sorsunlar içlerinden 

birlikte yürüyen iki yabancı 

biz gitsek de, İstanbul'da yine de 

yıllar yılı gezinmeli bu sızı 

benden bir yaralı şiir kalmalı 

senden bir tebessüm, bir de kırmızı

Nurullah Genç

Nisan Yağmuru

NİSAN YAĞMURU

“Şerefü’l mekan bi’l mekin.” *

Serin rüzgârlar esiyor insanı kendine getiren, acıyı tüm zehriyle içime dolduran. Uzaklaştığım kıyıların yakınlarından geçiyor gemilerim, ne çok yol almışım, ne kadar yabancılaşmışım, meğer ne uzağa düşmüşüm. Hiçbir çaba yakınlaştırmıyor, hiçbir akıntı o kıyılara savurmuyor. Rüzgârda artık benden yana, uzaklaştıkça uzaklaştırıyor. Hatıralarım yanı başımda yine de uzakta işte sevdiklerim, ruhumdan çok uzakta...

 Bazen bir nota ilişiyor gözüm, bazen bir kitabın satırında takılı kalıyor aklım, yetim kalan bir şarkının tınısı sokuluyor yamaçlarıma, buğulanıyor camlar, isimlerini yazsam diyorum gözbebeklerime. Her rüzgâr, her gece, her gündüz hatırlatmasa, camlarda kalsa adları da ruhuma yaklaşmasa, dingin şimdi sular, taşlar düşürmeseler sığ sularıma, dalgası büyük oluyor, atlatması buhranlı, soluk satırlar kalıyor geride bir de sesli sessiz, belli belirsiz ahlar...

                Dünyaya sığmaz oldu içime, hep içime, sineye çektiklerim. Düştü çiçekler döküldü yapraklarım, yıkılır sandım dünyalar, dar gelir bu gök kubbe, sandım ki karanlık gelir artık baktığım her göz, duyduğum her söz çarpar duvarlara, yerle bir olur. Sanırdım ki ben yalnızlık kalesinin sessiz bekçisi... Sanırdım ki söylenir, sanırdım ki yazılır..

                Yorgun bir şehir, gecenin gölgesinde küf kokuyor sığındığım liman, yanaşmasın  gemiler, dört tarafım dalgakıran. Kaçıyorum şimdi samimiyetsiz seslerden, kaçıyorum nasılsın cümlesine çöreklenen ihanetlerden.Kalbe uğrasa söz, bilirim uğrar benim de kalbime, dilinden zehir gibi akıp geçse de vefa, gözümden dökülür adın.Yine de sen üzülme sakın,bu kez bildiğin dilden ağlamayacağım.. Ben yine bilinmeyen zamanlarda, bilinmeyen hikâyeler yazmaktan usanmayacağım.

K.Saat

*Bir makamın şerefi,orada oturandan gelir, o kişinin güzelliği o mekana şeref verir.

Eksik Şiir

EKSİK ŞİİR

Kırıldım biraz,

Sır tutmaz şimdi,

Seni sorduğum aynalar.

Hangi yana dönsem susuşun karşılar,

Gözlerinde gördüğüm hayalim de yalan.

Kırıldım biraz,

Anıları yakarken,

Eski bir şarkı fonda çalan.

"Tam mutlu oldum derken,yıktın bütün dünyamı.."

Ağırlaşan hüzün ve o masum cümle kalbimden uzaklaşan.

Kırıldım biraz,

Güneşin kızgınlığı değil,

Ayın soğukluğu pencereme her gece dadanan.

Eksik bir şiirin kaygısıyla şairini bekliyorum son kıtanın,

Cümlem kalırsa yarım,yarının sevdalarına bilin ki ben dargınım.

....

K.Saat

 

Dile Sitem

DİLE SİTEM

Kırgınsan ömrünün baharına,

Acıtır çiçeklerin kokusu..

Bir şarkının son notası,

Yıkar hatrını,darılırsın..

Bir bahtsız cümle düşer,

Cemre sanır,uyanırsın..

Üşütür mevsimin güneşi,

Bulutlara kırılırsın..

Kaleme yetişir ellerin,

Diline şiir dolanır.

Nefesine hep sitem..

Arzuhalinden utanırsın.

Unutursun kutsal ezberini,

İçinden geldiğince,çocuksun.

Şarkını avaz avaz gökyüzüne,

Ahları geceye dinletirsin..

Sığınsan toprağın sinesine,

Karışır ahın güllerin diline.

Bir aşığın elini kanatır,

Bülbüle sitem düşürürsün.

Denize dökülsen sessizce,

Durulmaz yetim düşlerin.

Hırçın olur adın,unutur da

Adını,dalgalarına küsersin.

Sonra durulur hayallerin,

Büyüdüğünü hatırlatırlar.

Bir sarmaşığa özenir,

Dolsa da gözün, tutunursun..

Koyarlar önüne bal şerbetini,

Kana kana şifa diye içersin.

Bir çift söz geçmez boğazından,

Acı acı yutkunursun...

K.Saat

Bende Yolculuk Telaşı Var

BENDE YOLCULUK TELAŞI VAR

Yalnızlık korkulu şiirler yazıyorum ellerim titrek,

Her kelimeyi ömür cümlesinden çaldığımı bilerek.

Daha çok konuşmak istiyorum içimde kalan olmasın,

Ölümümü duyan dostlar tanımadığı bir ruha ağlamasın.

Ömürlü besteler yapıyorum, sol anahtarı aşk, esi ölüm olan.

Ruhumun güftesi yoruluyor, hüzün kokan ıslığı çalmaktan.

Söyleyemediklerimi sığdıramıyorum ne şiire ne şarkıya,

Birazını da valizine koy işte, layık sözler olsun “O”sultana.

Geride kalan çok şey var daha, az zaman kaldı kıyametime,

Biraz daha nefes istiyorum sitemlerim kalmasın ahiretime.

Bir rüzgarla postalıyorum gidenlere yazılmış mektupları,

İçimde kalmayın, helal olsun, yetim yanımın yitik süvarileri.

Düşlerimi sarmalayıp telaşla semanın eline tutuşturuyorum,

Küskün bir yüreğin sancısına umut olsun diye tembihliyorum.

Gözyaşlarım vardı benim birde kurusun diye yıldızlara astığım,

Onları aşıklara emanet ediyorum yangınlarımdan taşırdığım.

Çelik tendeki kanamalı ruhumda, sancılı bir hengamedir gidiyor,

Ne tarafa koşsam bin bir figanla bir yanı sanki eksik kalıyor.

Dünyalık anlamları sorgulayan gözlerinizle bakmayın yüzüme,

Mal mülk sevdası değil bendeki, bu can dünyada zaten körebe.

Biletim kesilmişti halk edildiğim gün, neden herkes aceleme sitemkar.

Anlayın artık beni, içimde kıyamıma giden YOLCULUK TELAŞIM var.

K.Saat

Fotoğraf/ http://lucytheocean.deviantart.com/

Dilek Ağacı

DİLEK AĞACI

Şairlerin batıl inanışları yoktur kelimenin büyüsüne inanmaktan başka.

Düşlerimi bağlamışım yarınlardan arta kalan lirik bir şiirin dallarına.

Dünyanın hengamesinde sağır kalmışım sessiz harflerin dileme çığlığına.

Yok mu hiç umut,eskimeye durmuş düşlerim dilek ağacımın dallarında.

K.Saat

Söz Artığı

Posta Kutusundaki Mızıka

Sevgili Dost,

Kulaklar işgal altında.Bu yüzden kelimeler yere dökülüyorlar.Ağızların kapıları kırık.Bu yüzden kelimeler ayağa düşüyorlar.Bu söz yığınlarını kim kaldıracak?Hiç kimse.Ama azarlanacak,sokaktan."Bak ne buldum" diye kelime taşıyan çocuklar evlerine."At o pis şeyi denilecek." onlara.Çocuklarsa yıkayıp bazı kelimeleri saklayacaklar yastık altlarında.

Sevgili Dost,

İlaçların üzerinde;" serin yerde muhafaza ediniz" yazarken kelimelerin üzeri boş.Kelimeler ilaç değil çünkü.Kelimeler aç! Yalanın soğuğu koruyor şimdi onları.Yüzyıllar öncesinden kalmış bir ceset gibi koruyor.Bu yüzden kaçıyorlar güneşten köşe bucak.Kasketlerini eğiyorlar yüzlerine tanınmamak için.

Sevgili Dost,

Ama tanıyorum yine onları.Utandırmamak için tanımamazlıktan geliyorum.Kulak kesilecek bir söz kalmadığını görüp Van Gogh gibi kulağımı kesiyorum.

A.Ali URAL / Posta Kutusundaki Mızıka kitabından alıntı

Adres

ADRES

Kuru gürültünün adresini sorsalardı,

Düşünmekten bihaber beyinleri gösterirdim,

Zira inananlar kalpleri ile düşünür,

Kalpleri ile sükut ederlerdi...

K.Saat

Edeb

EDEB

Küfrün saltanatını kurmuş insan zümresi,

Söz işitemez kibrin gölgesindeki şahanesi.

İmanın alır satar olmuşlar din kardeşinin,

Secdeye koyacak yüzü var mı kepazenin!

K.Saat

Hazan Düşü

HAZAN DÜŞÜ

İlla gerek mi ahvalimi sualine tarif,

Uykusundan uyanan bahar gibiyim.

Hazanda bahar düşü deme, ne gerek,

Hayırlı bir rüyaya doğmuş gibiyim.

Gözbebeğindeki yaşta hikmet ne ola,

Uçsuz bucaksız çölde vaha gibiyim.

Koşuşup duran şu sevince ne demeli,

Azad edilen beyaz güvercin gibiyim.

Bin düşün bir konuş, bu yolu nasıl geçmeli,

Hakkın rızasında bir divane ermiş gibiyim.

K.Saat