Sözün Yalancısı

SÖZÜN YALANCISI

Ben bu kelimelerin yalancısıyım,

Bilmem kaç yangın bir huzur eder.

Uykuları bölen hüzün nerden eser.

Göz yaşıma bedel ödeyebilecek mi var!

Ben bu cümlelerin yalancısıyım,

Bilmem insanlık kaç kuruş eder.

Barış kaç amansız şiire bedel,

Özgürlük illa musalla taşında mı var!

Ben bu satırların yalancısıyım,

Bilmem saraylıların eğlencesini.

Dokunmayın şarkıma şiirime,

Bugünün dünden alacağı var!

Ben şu şairlerin yalancısıyım,

Bilmem kelimelerin hikmetini.

Anlatamam sükutun marifetini,

Lakin sözsüz şiirler yazasım var!

K.Saat

Mesela

MESELA

Bu şehri bazen susturmalı,

Tarafsız bir sabah neşesiyle...

Hayra yormalı artık,

Mesela eylül düşlerini,

Çatlayan toprağı,

Kayan yıldızı,

Kırılan bir kalbi mesela...

Bu şehri soluksuz okumalı,

Yeni çatlamış bir tohum ibretiyle...

Sökmeli bilmediğin bu alfabeyi,

Göklerin azim ezberini,

Yerin rahim duasını,

Bir bebeğin anne sevdasını,

Aşkın amentüsünü mesela...

Bu şehrin çarklarını durdurmalı,

Gıcırdayan bir kapı iniltisiyle...

Seküler çarklara hidayet,

Köhnemiş fikirlere aydınlık,

Umutsuz nazarlara, idrak,
Öfkeli yüreklere,merhamet,

Gönül hengamelerine sevgi mesela...

Bu şehri daim dinlemeli,

Kulak gerçeği anlarsa şayet gözdür.*

Duymalı görünmeyenleri ve bilmeli,

Bir gözyaşının yol türküsünü,

Güneşin doğum sancısını,

Bir karıncanın ayak sesini,

Kalp kırıldığında çıkan sesi mesela...

K.Saat

Dipnot: *İhsan Oktay Anar

İstek

İSTEK

Kırılıp küsmeden bir şiir yazsam,

Mavinin okyanusunda kaybolsam...

Her yaşanmışta masalcıya kızsam,

Uyuyup uyandığımda unutmuş olsam....

Gecede kimsenin bilmediği bir yıldız olsam,

Fırtınada başımı eğmeden ayakta kalsam...

Bir martı olsam çığlık çığlığa,

Sevdalara dalıp dalıp çıksam....

Yağmur sonrası sevdaları olsam,

Buram buram özüm dolsam....

Kelam olsam lal olmuş dillere,

Söylenmemişleri, yaşanmamışları oynasam....

Hüzünleri kovan bahar çiçeği olsam,

Umutları doldurup yüreklere gözde ışıldayan ben olsam....

Ben şair olsam kayıp şehirlerinde,

Söyleyemediğin tüm cümlelerine tercüman olsam....

Aslında ben içindeki sen olsamda,

Ne senlik , ne de benlik kavgasında yaralansam.....

K.Saat

Hayırlı Bayramlar

Bülbülüm şâd, güllerin ikramı ikram üstüne,

Haneniz görsün yine bayramı bayram üstüne.

<İskender Pala>

Hayırlı Bayramlar Dilerim Tüm Dostlara...

Bayramınız Bayram Olsun İnşaAllah,

Sevdiklerinizle birlikte...

Telli Turna / Efsane

EFSANE / TELLİ TURNA

Efsane de olsa bütün aşklar gibi başladı hikâye. Onun da başlangıcı ve büyümesi vardı. Sadece bitişi bir efsane doğuracak kadar başkaydı.

Önce bütün aşklara benzer bir aşkla sevdiler birbirlerini. Sonra, kentin tarihçesinde benzeri görülmemiş bir düğünün gecesinde, arada aşk olan bütün damatlar ve gelinler kadar yalnız kaldılar.

Gelinin saçlarının üzerine gümüş teller takılıydı. Damadın ise sırtında parlak ve sırmalı bir cepken, başında süslü bir başlık vardı. Bir hayli yakışıklı, bir o kadar nazlıydı. Güzelliği görünsün bilinsin istedi. Gelininin aynasında görüntü vermek istedi. Kentin en usta kuyumcularına yaptırdığı su parıltısı bir gerdanlığı takktı gelinin boynuna. Sana senin değerin kadar yüz görümlülüğü takacak varlığım yok benim, dedi. De bana, dileseydin benden ne dilerdin? Telli gelin, boynunda kendisine helâl olanın armağan ettiği gerdanlığın ürpertisi, ben kadınım dedi, sana ömrüm boyunca tek eş olmak isterdim. Kalbinde tek başıma hüküm sürmek isterdim. Başka da bir şey istemezdim.

Süslü elbiseleri olan yakışıklı ve nazlı damat, işte dedi, şu boynunda takılı duran gerdanlık, şu gece, ve şu duvarlar tanık olsun ki : Söz olsun!

Geleceğe dair sonsuz teminat taşıyan ve kendine birden fazla tanık tutulmuş olan sözün gücüyle öyle bir gece indi ki yakışıklı damadın koynunda uyuyan gelinin üzerine sanki ay doğdu hanesine.

Fakat sözün mukaddesliği söylediği ile sınırlı mı? Zaten hangi sözün menzile ulaştırdığı, taşıması için sırtına yüklenen manaymış ki?

Zaman gelici ve geçiciydi. Dilin kemiği gibi söz söyleyicinin de sözüne güven yoktu. Çünkü kendi lisanının macerasında değişmak sözcüğüyle aynı imla üzere yazılan kalp, değişip duruyordu. Çünkü kalp az vefalı, çabuk unutucu ve bıkıcıydı. Heves insana mahsus bir sıfattı. Ve yakışıklı ve süslü damadın genç erkek kalbinde heves vardı. Güzelliğim bir kez daha onaylansın, dedi., görüntüsünü boy düşüreceği yeni bir ayna istedi. Bir sabah vakti ravilerin rivayetlerine bakılırsa bir benzerini kentin tarihçesinde yine kimselerin görmediği yeni bir düğünle yeni bir gelini daha eve getirdi.

Yeni gelin eski gelin oldu.

Kalplerin taşıyıcılığı başka başkaydı. Taşınabilenden fazlasını vermese de Rab, bazen verilen, taşıyıcısını ezip geçiyordu. Eskimiş bir gelinin zannınca, tenin de canın da taşıyabileceğinden fazlasıydı bu. Hayatla ölüm tartılınca ölüm, bugünle yarın tartılınca yarın ağır geliyordu.

O kadar ki, RABB'im, dedi, yerlerin ve göklerin RABB'i, ben bu yükü taşıyamam, bu yer taşımaz beni.

Göklere baktı. Acı ve dua kalbinin zarına değe değe dua etti. Yer yarılsa da yerin dibine geçsem, böyle dedi.

Gözyaşının düştüğü yerde merhamet vardı. Bağışlaması ve esirgemesi sınırsız olan Rabb' katında duası, kabul edilmiş duaların defterine yazıldı.

Ama: Ben bu yükü taşıyamam, bu yer taşımaz beni, sadece bu kısmı kabul gördü duasının. Yer yarılsa da yerin dibine geçsem, bu kısmı kabul görmedi.

Doğrusunu ALLAH bilirdi.

Yer cezaydı gök kurtuluş. Yer tekildi gökler çokluk.

''Yer taşımazsa seni gel o zaman göklerime!'' denildi.

Yer yarılmadı, yerin dibine girmedi, sadakat sözünü tutmayan ve kalbi hevesle dolu olan damadın gelini. Taş da kesilmedi. Ama o günde, o saatte ve orada bir turnaya dönüşüverdi.

O gün bugün turna su kuşu. Boynu zarif. Gözleri duru. Başının arkasında telli tarağı. Sadakate tanık tutulmuş bir yüz görümlüğünün yerinde, boynunda,hicaptan kapkara kesilmiş bir leke.

O gün bugün turna kutlu, kimse ellerine turna kanı bulaştırmak istemez. Öldürenin boynuna vebali var. Ve turna öldüren zalim avcı bir daha iflah olmaz.

O gün bugün turna tek eşli. Eşi vurulan turna o gün bugün katarını terk ederek yere iner. Çığlık çığlığa. Eşini bırakıp da ölümün siyah koynuna, havalanmak istemez.

O zaman onu da vurmak zorunda kalır avcı. Zaruri bir ölüm olur bu...

Nazan Bekiroğlu / İsimle Ateş Arasında isimli kitabından alıntı.

Yıldız Tutulması

"Bir yıldızla konuştum adı SİTARE,Annesi gibi sevdim,Beşiğini salladım,Uyutamadım."

YILDIZ TUTULMASI

Bismihû...

Rahlesine geceyi koymuş bir yalnızın kalem sesi bu, siyaha küstürmesin okuduklarım, aç ellerini yıldızların oyun parkından gözlerini güldürecek hayaller getirdim. Vefanın sokağında düğün alayı kurmuşlar, yerlere saçılan anılardan sevgiler devşirdim geldim. Yetim bir çocuğun selamını getirdim, kayıp yıllarında çalan hüzün bestesinden gözlerine sürmeler çekmeye geldim, ağlama sakın, çocuk oyunları kurmaya geldim, içimdeki çocuğu avutamadım da, masallarından bir tutam uyku almaya geldim. Dinlersen eğer okuduklarımı, gecenin bestesini notasız çalmaya geldim.

Dilsiz bir mütercimim, aşkın sadrını yıkmaya geldim, tüm sesli harfleri bir bir yok olmuş alfabemi yeniden sökmeye geldim. Başımı dizlerine yaslayıp doyasıya ağlamaya geldim, aşka takılmış kirpiklerime gecenin karasından sürmeye geldim. Teselli hazretlerinin muskasını yeryüzünde unuttum, gözlerine bakıp huzur dolmaya geldim, dua için açılan ellerine ömrümün baharından çiçekler vermeye geldim. Sitem etmem, okuyamadığım satırların bilinmezliğine yanmaya geldim.

Sığındım sularına, dost diye inleyen bülbülün nidasıyla geldim. Çaldığın vefa bestesinin her notasına âmin demeye geldim. Gönlümde açan çiçekleri güldürdün ya, yollara döşenmiş taşlara aldırmam, bahar ülkesine varmanın düşüyle geldim. Kırgınlıklarımı satır aralarına sakladım, gözlerine aşina masalın büyüsü bozulmaz, külkedisinin düşüne gerçek katmaya geldim. Bak ellerimin dünyalık kirine, hayal âleminin sularında düşlerimi yıkamaya geldim. Saçlarıma yıldızlar dökülmüş, karanlık geceni yıldızlarla süslemeye geldim. Aşkın notasına basıyorum, duymuyor musun, bu dansı ruhuma lütfet diye geldim...

K.Saat

 

Vefasız Olasım Var

VEFASIZ OLASIM VAR

Yıkılası, yakılası anılarıma,

Dökülesi inci yaşlarım var...

Tokmaksız gönül kapısında,

Hani nerdesin diye ağlayasım var...

Yalnızlıkla kol kola ben,

Gecenin sonunda sabaha eresim var...

Vefasız adamın sokağından,

Güle oynaya geçesim var...

Soğuk, ıssız denizine,

Sonsuzlukta demir atasım var...

Kör bir bıçakla ben,

Aramızdaki tüm ipleri kesesim var...

Lal olmuş bülbüle kanarken gül,

Gül solana kadar susasım var...

Gecenin tüm yıldızlarını toplayıp,

Kalene burc yapasım var...

Sana varan yolları ateşe verip,

Ağlaya ağlaya yollara düşesim var...

Yazdığım tüm mektupları,

Mechule pullayasım var...

Geçmezken aklının kuytularında adım,

Kalbimi eline veresim var...

Tadarken unutmanın buruk acısını,

Vefa sancağını gönlüne dikesim var...

K.Saat

Kayıp Çocukluğum

KAYIP ÇOCUKLUĞUM

Mor bisikletli kızın günlüğünden;

Mor dağların menekşelerini ellerimle topladım,

Acıyı hüznü her daim cebimde sakladım

Sabahları olmayan gecelerimde yıldızlarla hasbıhal edip,

Cam kırıklarımı ayın soğuk yüzüne bağışladım…

Talihsiz bir ayrılığın tam ortasında kaldım,

Tarafsız bir acım kalmadı,

Ne yana dönsem candan bir parçamı dağladım

Suskunluğum o geceden hediye

Kimsenin anlam veremediği buz gibi yüreğim de,

Dilim lal oldu suskunluk çarem,

Tek aşığım yalnızlığım…

Yıldızlara astım çocukluğumu ,evimizin balkonunda

Arkamdan ağıt yakan olmadı,

Gözlerimden sızan kanları da gören…

Ne bir kefenim oldu ne de beni bağrına basacak tabutum,

Kimseler görmedi asılı kalan çocukluğumu

Her gece yüzünde tarifi olmayan tatlı bir tebessüm savurur bana

Sevgiden yoksun yüreğime inat…

Masallar anlatmayın bana,

Balonlar gözlerime ışıltı vermesin,

Pamuk şekerleri hiç sevmeyeyim,

Oyuncak bebeğim öylece kalsın,

Çocuksu yanlarım olmasın benim,

Seviyorumlar değil de,

Neden varsınlar uğuldasın kulağımda,

Şen kahkahalarım olmasın çocuksu,

7 yaşındaki ihtiyarın gözyaşları ıslatsın taş yüreğimi,

Beni salıncaklarda aramayın,

Elinde horoz şekeriyle gezen çocuklara sormayın,

İpin,topun peşinde koşan meleklere anlatmayın beni,

Annemim sarı sardunyasında,

Babamın efkar kokan kaleminde aramayın,

Lunaparkların korku tünellerinde değil,

Can evimin kör karanlık odalarında kayboldum ben,

Şimdi bulun çocukluğumu,

Muzur gülümsemesiyle hangi yıldızdan el sallıyor sorun bana,

Dilim lal benim, yüreğim viran,

Son susuşum kayıp çocukluğum,

Son dem vuruşum…

K.Saat

Kendi Kendime

KENDİ KENDİME

Bakma öyle sorgular gibi, gözündeki yaş kadar sahiciyim…

İncitilmiş güllerin kanayan yarası kadar sahici…..

Gerçeklik payı olmayan bir masalın külkedisi değil,

Bir çift gözün ardına saklanmış bir alemin ta kendisiyim…

Sırlı bir aynanın ardındaki ürkütücü sır gibi karanlık,

Yüzünü çevirdiğinde karanlığını gösterecek kadar aydınlık…

Bin bir türlü yalanın içinde devrik bir cümle kadar anlamsız,

Öznesiz bir aleme anlamlar yükleyen yüklemin ta kendisiyim…

Zemheri ayazlarında üşürken unutmaya yüz tutmuş yüreğin,

Yüreğinin buz tutan odalarında ısınmaya çalışan misafir,

Sadece aşkı bilenlerin sürüldüğü o coğrafyadan gelen,

Mumdan kayıklarla ateşlerden geçen mültecinin ta kendisiyim…

Sadece ademi bir güzelliğin sırrının peşine düşmüş Adem,

Filbahar ağacının gölgesindeki Ademin varlığını bilmeyen havva,

Dünyanın çok bilinmeyenli mor karanlığındaki kayıp bir kimlik,

Tarihçesi ihmal edilmiş bir aşkın son takipçisinin ta kendisiyim…

Sahte sevgilerin satıldığı pazarlarda bir avuç yalana satılan esire,

Haybeden aşkların heybeleri doldurduğu günlerde hercai bir menekşe,

Sultanlığını unutup, dillere düşen bir aşkla sadece kendini yakan Züleyha,

Esarete atıldığı kuyuyla taçlanıp aşkın adı olan Yusuf’un ta kendisiyim…

Ne kadar anlatsam da anlatamam kendimsiz kendimi, satırlar kafi değil,

Dokundukça inleyen şu kalemde derdimi yazmaya muktedir değil…

Hazan makamının mor mürekkebinden damlayan her sözcük kor değil,

İçindeki ademi sesin, alfabesiz satırlarımdaki kör yansımanın ta kendisiyim…

K.Saat

Zor ve Kolay

Hepimiz, bazen birileriyle o kadar yakınlaşırız ki, dostluğumuz ya da kardeşliğimizi hiç bir şey engellemiyormuş gibi görünür.. Bizi ayıran küçücük bir köprü vardır, hepsi o kadar.. Ama tam sen bu köprüye adım atacakken sana şu soruyu sorsam, "bu köprüyü geçip bana gelir misin?" işte o anda artık bunu istemeyiverirsin..Sorumu tekrarlasam öylece suskun kalırsın.. O andan itibaren aramıza dağlar ve azgın nehirler girer.. Bizi ayıran ve birbirimize yabancılaştıran duvarlar bitiverir önümüzde.. Ve bir araya gelmek istesek de artık yapamayız.. Ama o küçücük köprüyü düşündüğünde, sözcüklere sığamayacak kadar büyüyüverir gözünde.. Yutkunur ve şaşar kalırsın...

Dr. Irvin Yalom / Nietzsche Ağladığında